До Антропол: Сега го нема Груевски, но тој е на слобода

Не падна режимот, на сцената на нашата нација ништо не се промени и нема да се промени сè додека работниците не добијат класна свест дека тие како посебна економска класа имаат свои класни економски интереси, принципиелно, да се изборат да ја добијат украдената додадена вредност во целост назад во своите џебови. Впрочем, тоа беше и ветување на господин Заев кога од Штип на еден митинг за време на предвремените парламентарни избори лани се повика на изградба на систем базиран на социјалистички вредности. Но, министрите Драган Тевдовски и Бранимир Јовановиќ се лоши советници и противработнички идеолози и според тоа тие никогаш нема да му допуштат на премиерот да создаде еден таков систем. Г-дине Заев, ако бевте искрени во вашата намера да изградите систем заснован на социјалистички вредности, треба да ги тргнете овие антилевичари од вас кои само паразитираат на вашата политичка моќ! Вашиот успех на локалните избори оваа година потврди уште еднаш дека граѓаните сакаат промени и живот во Македонија, но без закон којшто ќе им го признае на 558 599 работници правото над целата додадена вредност којашто нивниот труд ја создава во годината, промените и животот ќе бидат златни чари на политичка лага! Политичката правда – со стрпање на Груевци и Мијалкови в затвор – не може да ја компензира економската неправда која алчните и себични локални богаташи им ја нанесуваат на граѓаните кои без синдикати и синдикални лидери се оставени на милоста и немилоста на овие ладнокрвни газди.

Затоа велам дека денес на локалниот изборен успех на СДСМ слават само паразитите кои се надеваат на работни позиции во локалните општини, а не оние кои се напатија под раководството на Никола Груевски и неговите коалициони партнери. Тој локален изборен успех не се должи толку на луѓе кои беа желни за промена, тоа се истите режимски лакеи од вчера. Не постои такво нешто како увезени социјалдемократи од странство. Постојат само политички камелеони кои мора да се препознаат и изолираат, ако сакаме да градиме систем на социјалистички вредности. Оние кои се напатија под системот на капиталистичките вредности од 1991 година наваму, сè уште ќе си патат од угнетувачките газди. Дури и да слават во надеж дека створени се политичките услови за промени и живот во Македонија, ако овие политички услови (на исчистени општински власти од кланот на Груевски-Мијалков) не се искористат заради изградба на систем на социјалистички вредности туку за изградба на нов Левијатан, на нов, шарен етатизам, тогаш понижените и угнетени 558 599 работници немаат вистинска причина за славје и нека не се надеваат дека буржоаските кукони како Тевдовски и Б.Јовановиќ ќе ги извлечат од калта на наемното ропство!

Покачената минимална плата не може да биде индикатор за животот кој се најавува бидејќи таа е само индикатор на подобро платени робови за наемнина,[1] со која би морале да преживеат до утрешното производство на нивниот еквивалент и вишок на вредност. Постојат докази дека и покрај висината на месечни доходи што ги прима една американска работничка, нејзината лична и семејна здравствена благосостојба, во социјален поглед, подлежи на деклинација.[2]

Проблематичниот нормиран учинок воведен како рамнотежа на покачената минимална плата не е вистинскиот проблем, туку самата минимална плата која не е доволна да ја покрие потрошувачката кошница, самиот систем на наемно ропство којшто не им дозволува на работниците да живеат како луѓе, туку да преживуваат како безмозочни автомати за вишок вредност во џебовите на газдите. Незалудно тие се нарекуваат газди и ќе успеат да го компензираат својот губиток така што како газди на средства за производство и според тоа на самиот процес на труд ќе го манипулираат производството во своја корист. Практично, тоа е цената на наемното ропство! Прости примери: Ќе им кратат плата поради недисциплина, грешки во работата, според тоа бонусот за квалитет ќе им биде скратен, ако им се неопходни дополнителни саботни часови за 13-та плата ќе бидат укинати освен за една смена во неделата, ако склучуваат договор со работниците во одредена година ќе биде склучен работниот однос на разлика од 3 или повеќе дена од потребните 6 месеци за К-15, итн. Никаков закон за минимална плата може да ја компензира цената на наемното ропство којашто модерните хелоти наши ја плаќаат. Нормираниот учинок е скриен зад превезот на работното време (читај: наемното ропство!) и ако трудољубивите работници ја учинат нормата предвремено тие се должни да останат на работните позиции. Толку од ергономската етика којашто се предава на факултет и се „практикува“ во 5 минути на работа врз работниците.

Вистинските левичари не се крстат на прогресивен данок на добивка, богатство, наследство и недвижности. Бидејќи газдите можат да ги продаваат стоките за поголема вредност отколку што исплатуваат во плати за работниците, газдите ќе останат побогати и помоќни во однос на работниците и бидејќи газдите имаат повеќе пари од работниците поради овој факт, тие можат да ги употребат овие пари за да вработат работници да работат за плати и овој процес на наемно ропство произлезено од приватната сопственост над земја и машини е суштинската причина за разлика помеѓу богатите и сиромашните.[3] Само во 2-то тромесечје на 2017 година се регистрирани 49 570 неплатени семејни работници во економски дејности како трговија на големо и трговија на мало, земјоделство и шумарство. Како овие наши софистицирани левичари мислат дека би успеале да пенетрираат во овој процес на наемно ропство скриен зад превезот на буржоаските семејни вредности?!

Ако профитите на газдите опаѓаат, прво помалку вишок на вредност може да биде создаден и според тоа вложен а резервите не се вложени во деловности чија профитабилност продолжува да опаѓа и второ, поради повисоки компензации за работниците, послабите капиталисти ќе банкротираат и ќе се престане со производството. Следи заклучокот дека капиталистите го намалуваат своето производство наспроти повисоката побарувачка и наспроти нивните напори да ја задоволат таа побарувачка. Производството или останува исто или опаѓа но профитабилноста опаѓа во двата случаи. Повисоките компензации за работниците не може да ја помогнат стагнирачката економија, туку да ја влошат[4]. Кејнзијанистичкиот лек на Бранимир Јовановиќ е полош од самата болест (производството за пари). Наспроти неговиот кејнзијанистички пристап, повисоките компензации за работниците на сметка на профитите на капиталистите не придонесуваат за врамнотежување на економијата и стабилен раст туку за депресија и кризи.

Се разбира, дека конечно режимот умре е само наметната заблуда од страна на игнорантните квазилевичари и профитерите од новите политички услови. Ако плитките реформи на умерениот „левичар“ Драган Тевдовски секогаш делуваат во насока на пасивизирање на гневот кај граѓанинот, тогаш „длабоките“ реформи на „радикалниот“ „левичар“ Бранимир Јовановиќ ќе делуваат во насока на ладење на нуклеарните реактори на револуција за изградба на систем од социјалистички вредности. Авторите на порталот Антропол не само што не знаат што сега, туку и не знаат што се случило. Сега го нема Груевски, но тој е на слобода. Имаме причина да излеземе да протестираме против неажурноста на судството. Сега го нема Мијалков, но парите сè уште се кај него неконфискувани.

Антрополистите имаа доволен период остро да го критикуваат нивниот шарен соборец кој удобно се смести во Министерството како глувче на сиренце. Наместо да удираа по самарот како досега што правеа, конечно време е дојдено да удрат по нивното лично магаре Б.Ј.

[1] Според тоа, Марксовата контемплација од Економско-филозофските ракописи (1844) е сè уште кобно веродостојна: „Зголемувањето на надниците доведува до исцрпеност на работниците. Колку што повеќе тие сакаат да заслужат, толку повеќе мораат да го жртвуваат своето време и, потполно да се одрекуваат од секоја слобода, извршувајќи ропски труд во служба на лакомоста. При тоа тие го скратуваат својот живот. Тоа скратување на траењето на нивните животи е поволна околност за работничката класа во целина, бидејќи на тој начин секогаш има потреба од нова понуда. Таа класа мора секогаш да жртвува дел од себе за да сосема не би пропаднала.“

[2] Еве што кажува една граѓанка на САД за тамошното „пазарно здравство“ на блогот на Барбара Еринрајк: „Како што завршувам да го читам ова, се чувствувам болно поразена и запустена што се должи на фактот што и јас исто така сум неосигурена, заедно со моите неосигурени деца. Разбирате, јас заработувам премногу пари според било која владина програма (32 000 $ годишно), меѓутоа не можам да си приуштам да плаќам 800 $ на месец за семеен план со 2000 $ одбиени. Така, ние се обидуваме да не се разболиме или повредиме, или дури да размислуваме да добиеме превентивна нега. За несреќа, мојата ќерка падна на нејзиниот глужд пред неколку години и сега таа има постојана болка и може да носи само одредени обувки (таа само што наполни 16 години). Па, кој знае како ќе се одразува болката кога таа ќе има 30 години. Излишно е да се зборува, но на нејзиниот Божиќен список последната година сè што таа посака беше: „Здравствено осигурување!“ (Barbara Ehrenreich, Health Care vs. the Profit Principle, 2007).

[3] Во пракса профитите за газдите не мора неопходно да опаѓаат штом се воведат редистрибутивните политики на економскиот тим на Драган Тевдовски, бидејќи капиталистите ќе преземат цела низа од противмерки за да ги одржат „своите“ профити. Капиталистите би можеле да го зголемат интензитетот на експлоатацијата, продолжувајќи го работниот ден и интензивирајќи го процесот на труд (често се обидуваат да го продолжат работниот ден, воведувајќи двојни смени, го интензивираат процесот на труд со помош на машините така што работниците одработуваат поголем број материјали на единица работно време, итн., за да ја попречат последицата на растечкото софистицирање на производството врз стапката на профит). Потоа, капиталистите би можеле да ги намалат наемнините под вредноста на работната сила што е еден од најважните фактори за попречување на тежнеењето на профитната стапка да опаѓа. Следно што може капиталистите да го направат е да ги поевтинат елементите на постојаниот капитал. Вредноста на капиталот може да не порасне колку техниката на капиталот бидејќи елементите на постојаниот капитал (суровините и машините) поевтинеле. Со сигурност капиталистите ќе ја злоупотребат огромната резервна индустриска армија којашто претставува маса од евтини работници и потенцијални штрајкбрехери. Капиталистите ќе прибегнат кон надворешна трговија со цел да ги спасат профитите бидејќи таа може да им обезбеди поевтини елементи на постојан капитал и дури променлив капитал (односно да го преселат капиталот во земји каде што има релативна пренаселеност од евтини работници во индустриски гранки со низок органски состав и висока стапка на експлоатација).

[4] Профитната стапка – односно, профитот како процент од износот на вложените пари – според Марксовите истражувања во третиот том на „Капиталот“, има постојано тежнеење да паѓа, што било случај со хрватското стопанство. Финансијализацијата („неолиберализмот“) пред избувнувањето на глобалната економска криза (2007) не била причина хрватските компании да вложуваат помал дел од својот профит во машини и друга опрема (средства за производство). „Профитната норма паѓа, не зашто работникот помалку се експлоатира, туку зашто во однос на применетиот капитал воопшто помалку се применува труд“ (Маркс). Реалните компензации за хрватските работници се зголемиле со текот на годините. Тие сега се повисоки отколку што биле пред 20 години, и биле со нагорен тренд до избувнувањето на глобалната економска криза во 2007 год. откога незначително опаднале. Графиците долу покажуваат дека компензациите за работниците растеле во однос на профитите а стапката на профит опаѓала и таа продолжила да опаѓа истовремено со падот на компензациите за работниците. Ниту про-работничките ниту про-капиталистичките политики на прераспределба не го спречиле падот на профитната стапка. Постојаниот пад на стапката на профит произвел постојан пад на стапката на акумулација на капитал а падот на стапката на акумулација за возврат довел до тромав раст на БДП по глава, производството на компаниите и компензацијата за работниците, како и до зголемување на должничките бремиња, итн. „Во капиталистичкото производство профитната норма е движечката сила, и се произведува само она што може и колку може да се произведува со профит“ (Маркс). Од графикот за стапката на авансиран капитал гледаме дека поголемата компензација за работниците не предизвикало поголемо производство на потрошувачки добра и оттука на средства за производство и според тоа поголема вработеност и економски раст. Накратко, компензациите за работниците растат но стапката на акумулација на капитал ја следи опаѓачката стапка на профит. Повисоките плати ја зголемуваат побарувачката за потрошувачки добра но во исто време ја снижуваат профитната стапка.

Advertisements