Невработеноста како владина уцена за ниски плати за работниците

maxresdefaultr

Кејнзијанистите пишуваат дека според Маркс индустриската резервна армија на труд  односно невработеноста се’ повеќе расте и тоа помага реалните плати да бидат контролирани (Глава 25, Капиталот). Дури повеќе, Маркс сметал дека голема и растечка индустриска резервна армија е неопходен услов на капитализмот: тоа е „услов за постоење на капиталистичкиот начин на производство“.

Аргументот на кејнзијанистите е дека долгорочната тенденција на капитализмот, дури во 19-ти век, била да масовно ги зголемува реалните плати, коишто пораснале над нивото на опстанок, дури за работниците.

Меѓутоа, факт е дека современиот пазар на труд функционира така што кога понудата на труд е голема, цената на работната рака односно реалната плата се намалува.

Капиталистичката влада на С.А.Д. намерно ја одржува стапката на невработеност на 5 до 6 проценти. Кога невработеноста опаѓа под тој процент, стопанството почнува да покажува значителна инфлација. За да се справи со неа, Централната банка на С.А.Д. го намалува оптекот на пари што ја намалува инфлацијата но ја зголемува невработеност повторно на 5 до 6 проценти.

Ова значи дека секогаш ќе има повеќе работници од работни места и дека работниците ќе мора да се натпреваруваат за тие работни места, прифаќајќи да добиваат пониски плати.

Прекумерната понуда на работници значи дека колку што е повисока невработеноста толку пониски се реалните плати. Пример за оваа врска може да се види во рецесијата од 1982 година кога невработеноста достигнала близу 11 проценти во четвртиот квартал а часовнината опаднала близу 50 центи. Обратниот ефект на оваа врска може да се види во примерот од „Чудото во Масачусетс“ од 1980-тите години кога невработеноста опаднала на извонредни ниски 2.7 проценти, а корпорацијата Мекдоналдс почнала да нуди двапати повисока минимална надница обидувајќи се да ги поврати постарите работници од намерата да се пензионираат.

Кога невработеноста се зголемува за време на рецесија, платите опаѓаат. Кога невработеноста постепено почнува да опаѓа за време на подобрување, платите растат. Оваа спротивна врска се променила во 1985 година, кога друг фактор почнал да создава прекумерна понуда на работници: влезот на повеќе бејби бум генерација и жени во работната сила. Нивниот настап применил дури понадолен притисок врз реалната плата, наспроти периодот на подобрување на стопанството.

А што со долгорочниот пад на реалните плати? За да ги надоместат опаѓачките плати, американските работници работат подолги работни недели, го испраќаат вториот сопруг/а да работи, земаат помалку и пократски одмори, итн. Ова ги поткрева доходните статистики за семејствата и домаќинствата нешто што кејнзијанистите обожаваат да го цитираат но тие се недоверливи податоци бидејќи не ги одразуваат опаѓачките доходи на индивидуалниот работник.

85 проценти од американската работна сила заработувала помалку од 50 000 долари во 1980-тите години. А инфлацијата тогаш изнесувала 50 проценти, што значи дека доходот на средната класа дури не ја следел инфлацијата. Во меѓувреме, доходите на супер богатите го достигнале плафонот.

Помеѓу 1980 и 1994, продуктивноста на индивидуалниот работник растела околу 1 процент годишно. Комбинирано со растот на населението, ова резултирало со раст на бруто домашниот производ од 3.9 трилиони долари до 5.3 трилиони долари. По глава, ова би требало да претставува зголемување од 16 584 долари на 20 476 долари. Но, покрај фактот дека работат подолго, понапорно и попродуктивно, работниците биле сведоци на фактот дека профитите заминале во џебовите на богатата класа. Економистот Пол Кригман пресметал дека 70 проценти од сите придобивки од доходот во 1980-тите години заминале во џебовите на најбогатиот 1 процент!