Граѓаните мора да сфатат колку е важно да НЕ плаќаат даноци

IMG_9556

Министерот Драган Тевдовски и неговиот советник Бранимир Јовановиќ се претставуваат како левичари, а во очите на неедуцираните новинари, првиот како умерен, другиот као „радикален левичар“. Како универзитетски професори, тие сигурно се запознаени од економската историја за Марксовата теорија изложена во „Капиталот“ каде тој аргументира дека потеклото на профитот во фабричкото производство е вишокот труд. Вишокот труд значи вишок на вредност а тоа е новата вредност создадена од работниците на сметка на нивната цена на труд, којашто е присвоена од газдите како профит кога производот е продаден. Тоа би го дефинирале како примарна експлоатација на работниците од страна на газдите. Секундарната експлоатација на работниците настанува кога владата преку даночниот систем присвојува дел од овој профит, односно даночејќи ги платите на работниците! Оправдувањето за даночниот систем коешто го даваат „левичарските“ етатисти како Бранимир Јовановиќ и Драган Тевдовски е дека зад ова стои целта на државниот апарат да обезбеди услуги за општеството, чиј аргумент ќе го побиеме.

Неколку прашања се поставуваат овде против даночењето. Прво, зошто ако после новата акциза на дизелот потрошувачот месечно ќе одвојува дополнителни 200 денари би требало да значи дека поради овој дополнителен трошок тој би се откажал од потрошувачката на загадувачкиот дизел? Се разбира, дека не значи тоа. Затоа, оваа акциза на дизелот го нема за себе тоа значење освен да служи за дополнително богатење на државната бирократија. Инаку, ако акцизата имаше за цел истиснување на дизелот од потрошувачката, тогаш таа ќе беше енормно висока или пак владата целосно ќе го забранеше дизелот. Фактот што дизелот останува на пазарот со толку ниска акциза зборува само за етатистичко-бирократскиот карактер на државата.

Потенцирањето од страна на министерот Драган Тевдовски за фактот дека Македонија изминатите години имаше една од послабите наплати на даноците во споредба со останатите земји во регионот, и дека „правиме сѐ тоа да го промениме. УЈП реализира голем проект со Холандија за надградба на софтвер, но ова е практично и политичка волја да притиснеме и даноците да се собираат како што треба“, е признание на министерот за етатистичко-бирократскиот карактер на државата а не за еколошки детерминирани акцизи.

Ако навистина Бранимир Јовановиќ и Драган Тевдовски се борци за слобода и демократија, наместо софтвер за ажурна наплата на даноците, нека предложат јавно и транспарентно електронско гласање со кое би се одредувале нивоата на даноците од страна на самите граѓани. Ако власта ја одбие оваа идеја, тогаш отворено ќе се покаже нејзиното грдо Медузино лице од трул етатизам! Софтверот за електронско гласање веќе го поседува Министерството за внатрешни работи. Компаниите „Хјулит-Пакард“ и шпанската фирма „Скај тел“ веќе имаат понудено целосен проект за воведување на електронското гласање во Македонија, односно гласачки машини, софтвер и друга неопходна опрема. Во демократијата луѓето се крајните носители на моќта. Тие гласаат за да се оданочуваат себеси и да му доверат буџет на демократскиот совет за да произведе бесплатни услуги.

Ако тие дополнителни 30 милиони евра од акцизата на дизелот се за нови и подобри услуги обезбедени од државата за општеството, како тврди Бранимир Јовановиќ, тогаш зошто да се вртиме околу распределбата на општествениот доход доверена на државната бирократија откако вистинските економски односи се одамна разјаснети, односно дека новата вредност е создадена од работниците на сметка на нивната цена на труд, а којашто е присвоена од газдите како профит кога производот е продаден. Тогаш се поставува вистинското прашање, ако даночењето е враќање на одреден дел од овој вишок труд назад кон општеството и според тоа кон трудот, зошто наместо индиректно преку доверување за распределба на овој даночен вишок труд кај бирократската класа, туку директно не го вратиме преку поопштествување на средствата за производство и нивно самоуправно доверување кај работниците?

Уште помонструзно морализирање на економскиот советник Бранимир Јовановиќ за да го оправда даночењето на ситните земјоделци е што се повикува на 35 процентното даночење на платата на шивачките:

„Сакам да кажам дека секој кој остварува доход треба да плаќа данок на доход. Не гледам причина зошто земјоделците кои имаат 400 евра приход месечно би ги ослободувале целосно од даноци, а текстилните работнички кои имаат 200 евра, ги оданочуваме 35%.“

Тој свесно го превидува фактот дека шивачките се наемни робови кои не само што вишокот труд мора да го предадат на газдите туку сега и да жртвуваат дел од мизерните надници за државната бирократија! И не само тоа, Бранимир Јовановиќ не се срами да признае дека овие дополнителни средства би ги искористила бирократијата како државна помош за приватниот сектор, односно капитализмот, за да всушност непречено се развива оваа примарна експлоатација. Само за илустрација на оваа примарна експлоатација, во месец јуни 2017 година откако самодекларираниот левичар Зоран Заев дојде на власт, газдите вклучително и самовработените оствариле чист профит од 1 433 932 887 евра (бруто домашниот доход минус компензациите за работниците) или по глава на работодавач/самовработен 10 885 евра. Работниците добиле плати и осигурување во вредност од само 306 853 998 евра или идеално 549 евра на работник.

Следниот цитат од Марксовата „Критика на Готската програма“ ни укажува дека нема ништо левичарско во класниот профил на прогресивното оданочување на доходот спротивно на она во што Бранимир Јовановиќ и Драган Тевдовски сакаат ние да веруваме.

„Дека под „држава” се подразбира всушност, државна машина или држава доколку таа поради поделбата на трудот претставува од државата одвоен, сопствен организам, покажуваат веќе зборовите: „германската работничка држава бара како стопанска основа на државата: еден единствен прогресивен данок на доход итн.” Даноците се стопанска основа на државната машинерија и ништо друго. Во државата на иднината која постои во Швајцарија ова барање е прилично исполнето. Данокот на доход претпоставува различни извори на доход на различни општествени класи, значи, капиталистичко општество. Значи, не е ни најмалку случајно што ливерпулските финансиски реформисти – буржуи со Гледстоновиот брат на чело – го поставуваат истото барање како и програмата.“

За време на владеењето на Тачер сиромашните беа лишени од нивното право да гласаат со данок по глава. Ова доведе до широко национално демократско движење и на работничката класа и на интелигенцијата против тачеризмот и за самоопределување. Ова движење беше во голема мера „социјалистичко“ и во прилог на уставни реформи. Тоа опфаќаше филијали како Шкотските социјалисти и побуржоаско-демократската Шкотска уставна конвенција. Шкотските социјалисти веруваа дека само директните партиципативни масовни акции можат да го одбранат народот од власта. Ова крило на националното движење беше одговорно за започнување на кампањата за масовна граѓанска непослушност кон данокот по глава. Според шкотските социјалисти, овој данок врз правото да се гласа треба да се соочи со одбивање да се плаќа. Во зенитот на кампањата, околу половина од работничкото население на Глазгов одбиваше да плаќа данок, а масивни колци ги бранеа работничките домови од извршителите. Масовното движење беше целосно успешно: опозицијата кон данокот се прошири во Англија и доведе до оставка на Тачер.

Бидејќи антиработничкиот класен карактер на државата не е променет и после воведувањето на прогресивно даночење, работниците треба да престанат да плаќаат даноци и да ги бојкотираат следните избори. Додека работниците не се ослободени не само од плаќање ДДВ, секундарната експлоатација, туку и од наемното ропство, од примарната експлоатација, владата нема право да собира даноци од работниците. Даноците мора да бидат укинати и секое плаќање даноци да се смета за големо предавство. Одбивањето да се плаќаат даноци треба да биде примарна должност на секој граѓанин во наемен однос!

Драган Тевдовски сака да ги убеди граѓаните дека одбивањето да се плаќаат даноци како мерка е антицивилизациска којашто би ги растурила темелите на нашето општество. Но, одбивањето да се плаќаат даноци, како што видовме од Шкотскиот случај, нема ништо заедничко со растурање на темелите на општеството. Напротив, одбивањето да се плаќаат даноци во услови на капитализам – примарна експлоатација – е најцивилизациска мерка што граѓаните можат да ја спроведат и со којашто би ги растуриле само темелите на наемното ропство.

Вистинските левичари не се крстат на прогресивен данок на добивка, богатство, наследство и недвижности. Бидејќи газдите можат да ги продаваат стоките за поголема вредност отколку што исплатуваат во плати за работниците, газдите ќе останат побогати и помоќни во однос на работниците и бидејќи газдите имаат повеќе пари од работниците поради овој факт, тие можат да ги употребат овие пари за да вработат работници да работат за плати и овој процес на наемно ропство произлезено од приватната сопственост над земја и машини е суштинската причина за разлика помеѓу богатите и сиромашните. Само во 2-то тромесечје на 2017 година се регистрирани 49 570 неплатени семејни работници во економски дејности како трговија на големо и трговија на мало, земјоделство и шумарство. Како овие наши софистицирани левичари како Бранимир Јовановиќ мислат дека би успеале да пенетрираат во овој процес на наемно ропство скриен зад превезот на буржоаските семејни вредности?!

Како би требало да изгледа еден социјалистички данок на доход? Ако распределбата на личните приходи е во основа егалитарна, под претпоставка дека примарната експлоатација е укината, случајот за прогресивен данок отпаѓа! Најправичниот систем испаѓа дека е рамен данок, или одреден број на трудови ваучери месечно или годишно по заработувач. Тука веднаш се разоткрива лицемерието на квазилевичарите како Бранимир Јовановиќ и Драган Тевдовски кои го бранат прогресивниот данок на доход против рамниот данок во услови на приватизирана економија. Се остава богаташката класа да си постои на грбот на наемното ропство против работниците. Исто како што рамниот данок во услови на нееукинато наемно ропство е политичко лицемерие.

Просто гледаме дека како што рамниот данок е неправичен во услови на приватно производство така и прогресивниот данок е неправичен во услови на приватното производство, ама замислете колку лукави глави се овие два „левичари“ што веруваат и сакаат и другите околу нив да ги уверат дека постои суштинска разлика помеѓу рамниот данок и прогресивниот данок во услови на примарна експлоатација?! Нивната апологија на прогресивен данок на доход во услови на примарна експлоатација е само лицемерно буржоаско морализирање! Вистински левичарски данок на доход е само рамниот данок во услови на економски обезвластена капиталистичка класа.

Advertisements