Наемното ропство костурот на Драган Тевдовски и Бранимир Јовановиќ кој го кријат во својот работен плакар

Биографија Министерство за финансии

После капиталистите, државата е најголемиот вампир кој го исцицува трудот на работниците во МК со таканаречениот „данок на додадена вредност“. Драган Тевдовски колку сака нека се нарекува левичар, но тој не може да стане тоа додека не го укине овој данок на додадена вредност. Германскиот термин за овој данок е Mehrwertsteur кој се преведува случајно како „данок на вишок на вредност“ истакнувајќи ја многу добро економската цел на овој данок од гледна точка на марксизмот. Според Маркс, а тоа Драган Тевдовски треба да го знае ако се изјаснува како левичар, вишокот на вредност е новата вредност создадена од работниците на сметка на нивната цена на труд, којашто е присвоена од газдите како профит кога производот е продаден. Затоа и на Анѓушев и на Тевдовски од позиција на власт, којашто е државен капиталист наспроти работниците, им се може да изиграваат помодарски левичари.

Бранимир Јовановиќ и Драган Тевдовски како апологети на прогресивниот данок и законот на минимална плата не го гледаат или не го признаваат реалниот проблем на работниците отелотворен преку машините како материјална основа на капиталистичкиот начин на производство односно наемното ропство. Јовановиќ и Тевдовски не признавајќи го наемното ропство како реален проблем на работниците, не прават разлика меѓу материјалното средство за производство и општествениот облик на неговата експлоатација.

Какво е тоа флексибилно и сменско работно време според новиот министер за администрација и информатичко општество Дамјан Манчевскиво во кое шивачките за да заработат месечни 15 000 денари мора да одработат дневна норма од 300 кошули иако од постојаната плата е само 2000 денари разлика. И ова според нив „флексибилно и сменско работно време“ просто се вика НАЕМНО РОПСТВО !

Проклетијата од министер за финансии квази-докторот Драган Тевдовски како ќе ги спречи капиталистите да им го бараат на рака од работниците покачувањето со новата минимална плата?! Дури полошо, минималната плата во ништо не ја менува гадната реалност на наемното ропство, во ништо не може да го надомести жртвувањето што работниците го даваат со својот напор и норма од час.

Глупакот Драган Тевдовски е таков зашто мисли дека е министер за економија дека тој е креатор на политичката економија во државава дека тој ја командува политиката на економската игра. Меѓутоа, кој ги поседува машините? Газдите! Како овој жален министер ќе ги спречи газдите да ги убрзаат машините да извлечат поголема норма од неговата зголемена минимална часовнина за работниците?!

Бранимир Јовановиќ се корегира и вели дека тој не е за зголемување на данокот на добивка туку за тоа и овој данок, како и персоналниот данок, да стане прогресивен. Зошто, ах, јас тогаш се мачев Енгелсовиот конспект на Марксовиот прв том на Капиталот од 35 страници да го препишувам во компјутер за да некој што треба да прочита а не прочитал таму дека никаков данок никаква минимална плата не ја надоместува жртвата што работниците ја даваат во наемното ропство! Бранимир и Драган ликуваат дека пронашле скриен долг на претходната влада! Ха! Што не го разоткријат наемното ропство и лекот против него! Прогресивецот и минималецот не може да ја надоместат цената на наемното ропство која ја плаќаат работниците бидејќи со материјалот за експлоатација, се проширува и степенот на експлоатацијата! Најдолу следат докази од Енгелсовиот конспект.

Со 12 000 денари работниците може само да купат пола гробно место а од наредната минимална плата може да си одберат не толку луксузен ковчег за да починат од маките на наемното ропство кое квазилевичарите не го гледаат како основен проблем.

„Да се плаќат даноци е големо предавство. Одбивањето да се плаќаат даноци е примарна должност на секој граѓанин!“ (Маркс)

Ова нашите помодарски левичари како Драган Тевдовски и Бранимир Јовановиќ треба да го знаат! Граѓаните може да бидат судски гонети што одбиваат да плаќаат даноци но на крајот каузата ќе победи бидејќи воопшто не е незаконски да не се плаќаат даноци спрема незаконска влада, влада која со данокот на додадена вредност го узурпира трудот на сиромашните граѓани.

ДОКАЗИ од Енгелсовиот конспект на Марксовиот Капитал дека прогресивецот и минималецот не ја надоместуваат цената на наемното ропство

1.Машината сама има сила која ја движи и опаѓа вредноста на мускулната сила.

2.Паралелно со материјалот за експлоатација, се проширува и степенот на експлоатацијата.

3.Иако машината го скратува потребното работно време за производство на еден предмет, таа во рацете на капиталот станува силно средство за продолжување на работниот ден далеку преку неговите нормални граници. Тоа создава, од една страна, нови услови, кои тоа му го овозможуваат на капиталот, а од друга страна, и нови мотиви за тоа.

4.Машината е способна за постојано движење, а ограничена е само со слабоста и ограниченоста на човечката работна сила што ‘и асистира.

5.Во капиталистичката примена на машините лежи внатрешната противречност: при дадена маса капитал тој го зголемува едниот фактор на вишокот на вредноста – неговата стапка, со тоа што другиот – бројот на работниците, се намалува. Штом вредноста на машински произведените стоки станува вредност според која се управува општествената вредност на таа стока, се појавува оваа противречност и пак присилува на продолжување на работниот ден.

6.Најсилното средство за скратување на работниот ден станува најсигурно средство за преобразување на целиот живот на работникот и неговото семејство во работно време на располагање за оплодување на капиталот.

7.Веќе видовме како на тоа доаѓа општествената реакција со утврдување на нормален работен ден, а на таа основа сега се развива интензификацијата на трудот.

8.На почетокот со забрзувањето на машините, засилуван е интензитетот на трудот паралелно со продолжувањето на времето. Но, наскоро е достигната точката на која едно со друго се исклучуваат. Но, поинаку е со ограничувањето. Сега може да расте интензитетот, така што за 10 часа се добива онолку труд колку што инаку со 12 часа или повеќе, и сега поинтензивниот работен ден се смета како потенциран (степенуван), а трудот се мери не само според должината на времето, туку и според неговиот интензитет.

9.Како трудот се интензивира? Во мануфактурата е докажано (белешка 159), на пример грнчарството итн., дека и самото скратување на работниот ден е доволно за да продуктивноста се зголеми огромно. Кај машинското работење во тоа долго се сомневало. Но, доказот на R. Gardner. Стр. 401/402.

10.Штом скратувањето на работниот ден е закон, машината станува средство за да од работникот се исцеди поинтензивен труд, било со помош на поголема брзина (на машините), или со помал број работници во однос кон машините. Примери на стр. 403-407. Дека со тоа расте збогатувањето и проширувањето на фабриката, докажано е на стр. 407-409.

Advertisements