Крвавиот четврток, Мухиќ, Туфегџиќ, Анѓушев

Ferid-Muhic-Muvi-orli

Идеологијата како процес на погрешна свест

Политичкото битие во аполитичка стварност: од онтологија до стварност

Крвавиот четврток беше круна на конфликтите меѓу два процеси на погрешна свест, на две идеологии.  Работничката свест како единствено разумна свест тука воопшто немаше улога. И ако таа работничка свест продолжи да ја нема, сите идни крвави четвртоци и декемвриски жеги ќе останат само манифестации, симптоми на атомизираното општество, наместо да бидат крајна, макар физичка, пресметка со претставниците на процесите на погрешната свест, после којашто ќе следат процесите на деполитизација со револуционерна практика во која човекот станува нешто повеќе од работник преку дејноста на слободното здружено владеење со целината на производствените сили на тогаш социјализираното општество.

Додека пратеничката Ивана Туфегџиќ непосредно по крвавиот четврток проповедаше хармонија на класните интереси во капиталистичката парламентарна сурогат заедница во име на државна тотална класна војна против работничката класа, кога изјави дека да беше ситуацијата во четвртокот обратна, т.е. да пратениците на ДПМНЕ беа нападнати од нејзини сопартијци и соборци од јаловата Шарена револуција, таа ќе била првата пратеничка од опозицијата која ќе застанеше со жив штит во одбрана на осомничените криминалци и убијци против народот како дузина пати амнестираните Груевски, Јанакиевски, Јанкуловска и др. Многу хумано од неа!

Производството на битието, односот и институциите на граѓанското општество е отуѓено од трудот: економијата, политиката и културата се јавуваат како сфери на животот токму врз основа на разбиеното единство на трудот и производството. И сè додека единството на трудот и производството е разбиено со помош на приватниот монопол над средствата за производство и средствата за живот, сè дотогаш постоечките институции на граѓанското општество ќе бидат нереален таргет на претендентите за власт за чистење на Аугиевите штали на претходните властодршци под неразумното оправдување дека воспоставуваат цивилизирани начини на општење со јавноста, а во суштина, со оваа чистка Заев ќе им направи на дотогаш рекетираните буржуи голема услуга на мирна доба за експлоатација на вишок труд.

Јасно е дека кога единството на трудот и производството е разбиено, тогаш граѓанското општество може да го произведува човекот (големото мнозинство на граѓани) само како работник. Затоа надминувањето на граѓанското општество, во смисла на коренитоста и епохалноста на тоа барање, не може да се изведе без надминување на производството на човекот како работник, што подразбира укинување на наемното ропство врз основа на реобединување на единството на трудот и производството. Процесот на политичкиот живот ќе го симне од себе мистичниот маглив превез од демократија и правна држава само кога како производ на слободно здружени луѓе ќе стои под нивни заеднички свесен плански надзор.

Вицепремиерот на Заев избран од редовите на економски посилната класа најмалку може да гарантира и обезбеди надминување на суштината на приватната сопственост, освен да го засили развојот на производството на човекот како работник, односно како суштество чија суштина се ограничува и постојано се репродуцира врз трошење на работната сила во капиталистички производствен погон под авторитетот на некоја надворешна сила од странство. Без владеење со целината на условите на производството на животот од страна на разобличениот човек во работник како здружен производител на целината на животот на општеството, не е можен живот во Македонија, најмалку правна држава и демократија. А слободата ќе ја има само за разбивачите на единството на трудот и производството, бидејќи само тие ќе ја имаат шансата поради овој факт да ги жнеат бенефитите од сферите на животот, т.е. економијата/битието, политиката/односот и културата/институциите на граѓанското општество.

Ферид Мухиќ, некогашен професор по марксизам, повикувајќи се на правната држава, на 12 април 2017 год. зборува во парламентот како граѓански филозоф: „Постои дијареја на навреди и констипација на аргументи… Да потсетам дека квалификативите какви што се мафијаши, криминалци итн. се социјална стигма и многу полошо зборуваат за оној кој ги употребува без судски налог и пресуда.“ Мухиќ со тоа што бара судски налог и пресуда за да некого биде квалификуван како криминалец, намерно или ненамерно прави превид од колосални размери на социјалната неправда од разбиеното единство на трудот и производството, го апсолутизира владеењето на правото и ја акомодира својата филозофија како наука на граѓанската стварност. Мухиќ е апологет на постигнатото нивелирање на свеста кај работниот народ и на филозофијата во рамките на малограѓанската идеологија. Но, таа никогаш не била научна. Таа е само површно гледање на појавите и процесите во кој случај научната мисла на Мухиќ воопшто и не е потребна. Филозофијата може да биде и понатаму наука само ако се зафати со општествените проблеми. Додека не се укине класното општество, може некој да проповеда што сака – од сето тоа ќе нема никаква среќа. Без Маркс нема ориентација во суштината на современоста, ниту изгледи за битна, т.е. револуционерна дејност денес. Маркс не сака да биде филозоф во смисла на една филозофија која би била идеален надоместок на стварниот свет. Маркс е за остварување на филозофијата со свесната практика на пролетаријатот. Кризата на граѓанска Македонија Мухиќ не ја гледа како криза на она што е граѓанско и истовремено растеж на можностите на новото, со делото на револуционерниот субјект, отуѓениот труд од производството.

Лудвиг фон Мизес, малограѓански скрибоман, сакајќи да ја негира научната валидност на Марксовата теза за идеологијата како процес на погрешна свест, се обидел да го побие концептот на класи.  Но, Мизес лаже за да го компромитира Маркс кога вели: „Во некои три страници глава“ – од Капиталот – „Маркс ни‘ кажува што ,,класите‘‘ не се. Меѓутоа, вие може да пребарувате низ сите негови написи да дознаете што се ,,класи‘‘ без притоа да пронајдете нешто“. Мизес просто лаже. Маркс всушност ни кажува што се тоа класи, одн. од каде тие произлегуваат: „Следното прашање на кое треба да се одговори е: што сочинува некоја класа? Одговорот се добива сам од себе од одговорот на едно друго прашање: што прави наемните работници, капиталистите, сопствениците на земјата да образуваат три големи општествени класи? На прв поглед тоа е истоста на доходите и на изворите од доходите. Тоа се три големи општествени групи, чии компоненти, индивидуите што нив ги образуваат, живеат соодветно од наемнина, профит и земјишна рента, од исползувањето на нивната работна сила, нивниот капитал и нивната земјишна сопственост.“

Големиот футурист Жак Фреско, кој умре пред некој ден на 101 година, излегол од границите на идеологијата, залагајќи се за укинување на парите, бидејќи за разлика од граѓанските филозофи како Мизес, Мухиќ, Котевска и другите, сфатил дека степенот на развиеност на материјалните производствени сили веќе ја обезбедил основата за овој револуционерен подвиг во сечење на коренот на сите зла на светот. Единствено, социјалутопизмот на Жак Фреско се состои во тоа што тој не ја признава работничката класа како историски субјект за промена на светот, а без нејзиното историско посредување како работници врз тие материјални производствени сили не е можна револуционерна промена во јадрото на животниот процес на граѓанското општество.

Материјалните производствени сили се целокупната техника на производството и транспортот. Оваа техника го одредува начинот на размена, расподелбата на производите и поделбата на класите, значи, односите на господарство и потчинетост, значи, државата, политиката, правото, итн. Затоа, кога велам дека Мухиќ прави колосален превид, повикувајќи се на правото на невиност на Груевски и првиот ешалон додека не се докаже спротивното, мислам на тоа дека тој ја превидел улогата на овие материјални производствени сили во одредувањето на општествената неправда, покрај неговиот превид на самата општествена неправда со неоправданата поделба на граѓаните на припадници на богашка и сиромашка класа. Според тоа, владеењето на правото во услови на приватизирани материјални производствени сили засекогаш ќе остане утописка идеја. Тие ја одредуваат основата на историјата на општеството, а не државата, политиката, правото итн. Голема срамота е за еден некогашен универзитетски професор по марксизам како Мухиќ да заборави на историската одреденост на трудот и производството како јадро на животниот процес на граѓанското општество, како јадро во кое сите односи и сите категории на граѓанскиот живот се прекршуваат на боиштето на битното дејствување.

За крај, како заклучок, да кажеме дека идеологијата e процес на погрешна свест oд фактот што со апстрахирањето од содржината на ова битно дејствување и односите во него, граѓанската филозофска критика го испушта најбитното: имено, потребата и можноста за врзување на мислењето со дејствувањето на историскиот субјект за промена на светот, светот против чии едностраности со дело се бори таа мисла. Без увид во основата на производството на граѓанскиот живот и самата критика станува неоснована, станува мисла која не може да се вклучи во борбите на своето време и која не може да стане составен дел на самосвеста на силите што го менуваат постојното.

Наспроти сите граѓански критики на стварноста, Маркс-Енгелсовиот марксизам, ориентиран во суштината на времето, ги изнесува на видело, како темелот на кризата, така и нужната практика за темелна измена на светот. Тоа е позицијата на критика на капитал-односот (производството за пари) како субјект и апсолутна страна на граѓанското општество, во името на настанувачкото апсолутно меродавно значење на трудот и производството и здружувањето сообразно со суштината и потребите на работниците. Ваквата мисловна позиција како позиција на трудот, производството и човечкото слободно здружување не останува на појавноста и облиците на изобличување на производството на животот прикриено од облиците и категориите на економијата, политиката и културата, вклучувајќи ја и филозофијата. Затоа, секој однос, момент и облик на животот мора да биде постојано осветлуван од сознавањето на историското случување на трудот и производството, секој однос, момент и облик на животот за марксизмот се јавува во своето работно-производно потекло и затоа се смета за однос, момент и облик на животот во областа на актуелното и можното револуционерно надминување на граѓанската стварност/идеологијата, преку практиката на развојот на содржините на новото здружување на луѓето – комунизмот.