Класно-експлоатацискиот карактер на јавно финансираното образование или зошто денес „левицата“ е пазарен манијак

city-slider-green

TИПИЧЕН СТУДЕНТСКИ ДЕН

this-factory-seamstress-in-bangladesh-eats-1800-calories-on-a-typical-day

                                                    ТИПИЧЕН РАБОТНИЧКИ ДЕН

Доследниот марксист (социјалист, комунист, како сакате) зборува за укинување (елиминирање) на класните разлики а не за урамнотежување, намалување или ублажување на јазот меѓу две или три класи. Во таа смисла, социјализмот мора да биде радикален и во елиминацијата на класните разлики меѓу самите работници, меѓу тие што се веќе во работен однос и тие кои поминуваат низ образовен процес да станат работници. Тоа што денешната навидум левица зборува гласно за помирување на класните шанси меѓу идните работници за стапување во образовниот процес дали во приватни дали во државни школи а во исто време го премолчува класниот проблем со нееднаквата платеност меѓу мануелниот и интелектуалниот труд зборува троструко гласно против левичарството на оваа левица и затоа дека таа само ги комбинира последиците на класната нееднаквост наместо да ја укине причината што доведува до тие последици. Во спротивно, јасно е како ден дека денешната левица не го зема фактот дека сиот труд е еднаков, впрочем без овој факт социјализмот би бил Нарнија, утописка приказна за мали деца. За среќа, Маркс во своите историско-материјалистички поткрепени истражувања ни докажал дека секој час на придонесен труд е економски ист: „Разликите во умот и интелектуалните способности воопшто не условуваат никакви разлики во стомаците и физичките потреби; според тоа, погрешниот став базиран на нашите постоечки односи: „Секому според неговите способности“, во колку се однесува на задоволувањето „на потребите“ во потесна смисла мора да се претвори во став: Секому според потребите; со други зборови, дека различитоста во дејностите, во видовите труд, не дава никаква основа за нееднаквост, никаква привилегија во однос на имотот и уживањето.“

Според тоа, бесплатното образование како целосно јавно финансирано образование е пазарен лапсус на разум кој сака да биде социјалистички! Денешната левица треба да разгледува два привидни (привидни за нас само марксистите!) проблеми: (1) дали идните работници со повеќе способности и вештини треба да бидат платени повеќе со оглед на фактот дека оваа левица се бори за бесплатно образование т.е. за целосно јавно финансирано образование и (2) дали идна социјалистичка Македонија мора да ја планира својата економија со различни видови на труд.

Дали одењето на училиште, факултет навистина е жртвување со оглед на фактот дека современава левица им нуди на учениците, студентите целосно јавно финансирано образование?! На крајот, студирањето е чиста работа, додека целата работничка класа катаден, дури во неделите, ‘рмба како хелот за да како атлас на грб ги издржува класите од социјални паразити, меѓу нив и самите студенти. За студентите, учениците има добри социјални услуги (за релаксација после студирање) и богат културен живот (се разбира, во зависност од интересот на студентот а не од длабочината на неговиот џеб, на пример, лично јас со недели редоследно сум го штедел џепарлакот од 50 денари за да в понеделник ја купам книгата која се продаваше заедно со весникот и немав право да се бунам ниту во себе ниту јавно на друг што си го кратам оброкот на училиште затоа што на крајот тие 50 денари ги експлоатирав од моите родители макар што тие тоа би го нарекле за себе „жртвување за своето дете“, но фактот е тврдоглава работа, и во таа смисла социјализмот може да изгледа дури пострашен од капитализмот кој додека е идеален за котење на социјални паразити како глувци социјализмот ги дератизира во корен.). Ако студирањето не е никакво жртвување тогаш тоа е искуство за кое не треба никаков паричен надоместок во подоцнежниот живот. Ако постои бесплатно образование и студентите се дури платени (во трудови ваучери од минути и часови кои не циркулираат туку за трудовата вредност на тој производ или услуга истиот трудов ваучер е поништен!) земајќи предвид дека образованието е општествено потребна работа тогаш нема да има никаква потреба за да тие студенти кога ќе стапат во работен однос да бидат надоместени поради тоа што се академски граѓани. Oпштеството односно работниците не мора и треба да бидат класно свесни за тој потенцијален експлоатациски факт дека не треба да плаќаат за користењето на интелектуалниот труд односно квалификуваниот труд бидејќи како што реков работниците веќе платиле за неговото користење во процесот на производството и давање услуги така што тие обезбедиле целосно јавно финансирано образование за квалификување на трудот на студентите. За ова сериозно класно прашање денешната левица ниту збор не прогукала!

Денешната „левица“ длабоко усукана во живиот песок на пазарното резонирање треба еднаш засекогаш да го отфрли капиталистичкиот манир на решавање на проблемите со минимизацијата на трошковите. Искрените левичари мора да се свртат кон Маркс-Енгелсовите дела и да пристапат кон решавање на општествените проблеми на научен начин, а не со буржоаска идеологија – пари! Образованието и здравството не може да се третираат како производството! Здравството е ефикасно ако обезбеди да нема болни во општеството, а не ако „излекува што повеќе болни“. Образованието е ефикасно ако обезбеди на секое дете еден „Аристотел“ кој од него ќе направи „Александар Македонски“, а не ако на еден учител се паѓаат по 30 ученици и сл.

Ние марксистите сме за создавање на сестрано развиена човекова личност, но веруваме и докажуваме дека тоа не е можно преку целосно јавно финансирано образование. Како просветарите и самите левичари може да го остварат тоа ако се откажуваат од научното решение кое го дале Маркс и Енгелс за ова сериозно класно прашање?

Секој учител/наставник/професор не може да стане „Аристотел“ за да може да воспитува и обучува бидејќи мора да сади тутун и да се бави со „сточарство“ за да преживее. И се’ додека работниците издржуваат паразити од општествените дејности (како економија, право, политика, филозофија, војска, полиција, судство, чиновништво и сл.) се’ дотогаш просветарите ќе бидат „земјоделци“ и „сточари“.

За да се реши овој класен судир на интереси, едно вистинско (Маркс-Енгелсово) социјалистичко општество ќе наметне „вработување“ на воспитаниците во производството, и со тоа тие до полнолетноста ќе го „изградат“ својот стан. Матура ќе биде оспособеноста на воспитаниците да се вклучат во светот на возрасните. Резултатите од производството и учењето ќе го докажуваат тоа и никој ќе нема право и можност да стави препрека на правилниот развој на воспитаниците. Во тој случај, работното време ќе биде толку кратко што и просветниот кадар ќе може да си обезбеди независност во егзистенцијата а едуцирањето ќе го врши како Спиноза филозофирањето.

Студентите треба да си го заслужат бесплатното образование со општествено корисна работа за време на студирањето а не со годишен просек на оценки од испити. Бесплатното образование не може да се обезбеди од даноците кои би ги платиле богаташите бидејќи со самото тоа се побива фактот дека сиот вишок додадена вредност припаѓа на работничката класа. Напротив, богаташите го експлоатираат овој вишок а распределениот вишок од т.н. „социјална држава“ студентите само го конзумираат. Во таа смисла, социјализмот како привид на егалитарно страшило има многу непријатели и противници (повеќе од очевиден факт е дека лежерната класа е помногубројна!) и поради тоа многу тешко се наоѓаат вистински класно освестени субјекти за негово спроведување освен самите работници кои се презафатени во процесот на труд за да станат негово материјално оружје.

За крај, додека постојат пари кои не може да ги елиминирате со забрана, нема ни реално вреднување ни социјална правда, ни политичка демократија. Треба да се отфрли капитализмот во кој неограничените способности на човекот да произведе повеќе отколку што му треба, со пазарното „вреднување“ се претвараат во неспособност да заработи за живот! Треба да се отфрли капитализмот во кој произведеното се уништува за да може некој со лажење да профитира.

Мара-Лазар