Мадуро неспособен водач на Венецуела

509272_1

Криминалците во економската криза во Венецуела се големите синџири на прехранбени продавници и увозници кои останаа до ден денес во рацете на капиталистичката класа. Благодарение на нив постои недостатокот на основни продукти за живот. Оружјето кое го користат овие криминални трговци е различните стапки на девизен курс. Претворањето на венецуелската национална валута боливар во американски долари ја овозможува големата увозна несправедливост од страна на буржоазијата. Манипулацијата со валутите се користи заедно со манипулациите со увозот на храна.

Различните стапки на девизен курс во Венецуела по кои се разменува боливар за американски долар овозможува преферирачка стапка на девизен курс за увозниците со помош на која тие може полесно да купуваат увозни работи. Оваа преферирачка стапка на девизен курс како и растечката разлика меѓу стапките на девизен курс е она што им овозможува на големите прехранбени бизниси и увозници да го предизвикуваат кусокот на основни продукти за живот. Не само што економската елита исмукува огромни суми на пари од стопанството на Венецуела, но и ги пумпа цените на основните прехранбени производи мошне многу над нивото на кое тие би требало да бидат. Ова е само можно поради фактот што постојат различни стапки на девизен курс. Оваа девизна политика на владата на Мадуро е апсолутно погрешна. Во овој случај, владата на Мадуро е виновна што не ги национализира односно не ги поопштестви индустријата за увоз на прехранбени продукти како и складиштата на храна и што спроведува неефикасна политика на стапка на девизен курс.

Комунизмот ја воспоставува приватната сопственост на квалитативно повисоко ниво од капитализмот со таа разлика што тој не ги поистоветува средствата за производство кои не може да се приватизираат, со средствата за живот (храна, облека, стан и др.) кои се приватизираат – присвојуваат со труд (а не со пари). Бесмислено е буржуаското поистоветување на средствата за производство со средствата за потрошувачка во општествен смисол како стока. Замислете го идентификувањето на индустриска пекара која произведува за 1 или 2 милиона луѓе леб со векната леб. И која ја ,,приватизира‘‘ некој полуидиот затоа што има пари. Затоа нема оправдување за приватизирањето на средствата за производство.

Advertisements