Прогресивниот данок не прави прераспределба меѓу класите

Најавениот прогресивен данок не прави разлика помеѓу работниците и газдите.

Ниту Левица, ниту Тевдовски прават разлика помеѓу работници и газди за да знаат кого да го даночат прогресивно.

Избегнувајќи да го даночи прогресивно богатството на газдите, тој создава нови поделби и антагонизми во работничката класа.

Прогресивното даночење на богатството на газдите никако не може да ги разреши класните антагонизми меѓу работниците и газдите, а внатре во работничката класа не би требало да постојат поделби и антагонизми од проста причина што сите нејзини членови се еднакви наемни робови на капиталот, освен што Савески и другите „теоретичари“ од Левица замислуваат економски нереални разлики помеѓу работниците.

Она што може да го дискредитира и фактички ги дискредитира сите таму од Левица е што иако му го замрзнаа членството на сега владиниот економски советник Бранимир Јовановиќ, тие идеолошки се гушат во бранимиризмот, бидејќи земајќи предвид дека економскиот дел од програмата остана каков што и беше, продолжува да им наштетува како опортунистичка инфекција од социјалдемократски ревизионизам, но сега со ново брендирано име за нашето политичко милје – бранимиризам. Накратко како би го дефинирале бранимиризмот? Ќе го помагаме капиталот (мртов труд, што оживува како вампир само со исцицување жив труд) со државни инвестиции во инфраструктура за непречен промет на капиталот, за да потоа, го даночиме капиталот за да му помагаме на трудот чиј животен сок веќе бил исцицан од капиталот-вампир во процесот на производство на вишок на вредноста!

Средната класа секогаш била една сива зона, која ги опфаќала подобро ситуираните работници и ниските делови на класата на капиталистите. Дефинирана само преку својот доход, кај неа секогаш недостигала таа квалитативна демаркација – поседот на капитал и преку него, на средства за производство во доволна мера за истиот да се репродуцира и акумулира.

Едно лице е економски експлоатирано односно произведува вишок на вредност не за себеси туку за капиталот кога тоа лице добива назад како доход помалку пари за еден работен час одошто вредноста што тоа лице ја додало по еден работен час. Затоа, според Марксовата дефиниција на производен труд, самовработените работници како проститутките кои од страна на либералната квази-левица денес се третирани како „сексуални работнички“, не се повеќе експлоатирани/не произведуваат повеќе вишок вредност од еден самовработен електричар или заболекар. Овие „повеќе непроизводни видови на труд во капитализмот“ не ја продаваат својата работна сила на работодавач/капиталист/капиталот кој потоа ја искористува/експлоатира за да произведе стока. Наместо тоа, самовработените лица ги продаваат своите услуги директно на муштерии и ја присвојуваат за себе целата вредност. Ова е една од причините зошто една проститутка заработува повеќе на час од кувар кој подготвува хамбургери за Мекдоналдс.

Владата, даночејќи го прогресивно доходот, неминовно ќе ги оданочат сопствениците на капитал, но не во мера која што ќе предизвика нивното богатство да се преточи кон посиромашните слоеви во општеството. Причината за ова е едноставна – вистинското богатство на овие индивидуи не се оданочува прогресивно.

Витанов, Teвдовски, Јовановиќ и Левица не сфаќаат дека примарната експлоатација на работниците од страна на газдите со одземање на работничкиот вишок труд не е спречена со даночењето на добивката на газдите, бидејќи неоправдано дел од таа добивка сепак останува да биде конзумирана според каприците и ќефот на буржоазијата, а друг дел од таа добивка со данокот е ставен на располагање на бирократијата од која работниците треба да очекуваат некакви повратни услуги.

Ако тие дополнителни 25 милиони евра од прогресивниот данок на доход се за нови и подобри услуги обезбедени од државата за општеството, или за минимален основен доход за најсиромашните во државата како тврди Бранимир Јовановиќ, тогаш зошто да се вртиме околу распределбата на општествениот доход доверена на државната бирократија откако вистинските економски односи се одамна разјаснети, односно дека новата вредност е создадена од работниците на сметка на нивната цена на труд, а којашто е присвоена од газдите како профит кога производот е продаден. Тогаш се поставува вистинското прашање, ако даночењето е враќање на одреден дел од овој вишок труд назад кон општеството и според тоа кон трудот, зошто наместо индиректно преку доверување за распределба на овој даночен вишок труд кај бирократската класа, туку директно не го вратиме преку поопштествување на средствата за производство и нивно самоуправно доверување кај работниците?

Следниот цитат од Марксовата „Критика на Готската програма“ ни укажува дека нема ништо левичарско во класниот профил на прогресивното оданочување на доходот спротивно на она во што Бранимир Јовановиќ и Драган Тевдовски сакаат ние да веруваме.

„Дека под „држава” се подразбира всушност, државна машина или држава доколку таа поради поделбата на трудот претставува од државата одвоен, сопствен организам, покажуваат веќе зборовите: „германската работничка држава бара како стопанска основа на државата: еден единствен прогресивен данок на доход итн.” Даноците се стопанска основа на државната машинерија и ништо друго. Во државата на иднината која постои во Швајцарија ова барање е прилично исполнето. Данокот на доход претпоставува различни извори на доход на различни општествени класи, значи, капиталистичко општество. Значи, не е ни најмалку случајно што ливерпулските финансиски реформисти – буржуи со Гледстоновиот брат на чело – го поставуваат истото барање како и програмата.“

Ги оданочи прогресивно добивките на компаниите според големината на добивката, како би се намалила тенденцијата за прекумерна акумулација на капиталот и на неговата политичка моќ во општеството

Ако профитите на газдите опаѓаат, прво помалку вишок на вредност може да биде создаден и според тоа вложен а резервите не се вложени во деловности чија профитабилност продолжува да опаѓа и второ, поради повисоки компензации за работниците, послабите капиталисти ќе банкротираат и ќе се престане со производството. Следи заклучокот дека капиталистите го намалуваат своето производство наспроти повисоката побарувачка и наспроти нивните напори да ја задоволат таа побарувачка. Производството или останува исто или опаѓа но профитабилноста опаѓа во двата случаи. Повисоките компензации за работниците не може да ја помогнат стагнирачката економија, туку да ја влошат.

Профитната стапка – односно, профитот како процент од износот на вложените пари – според Марксовите истражувања во третиот том на „Капиталот“, има постојано тежнеење да паѓа, што било случај со хрватското стопанство. Финансијализацијата („неолиберализмот“) пред избувнувањето на глобалната економска криза (2007) не била причина хрватските компании да вложуваат помал дел од својот профит во машини и друга опрема (средства за производство). „Профитната норма паѓа, не зашто работникот помалку се експлоатира, туку зашто во однос на применетиот капитал воопшто помалку се применува труд“ (Маркс). Реалните компензации за хрватските работници се зголемиле со текот на годините. Тие сега се повисоки отколку што биле пред 20 години, и биле со нагорен тренд до избувнувањето на глобалната економска криза во 2007 год. откога незначително опаднале. Графиците долу покажуваат дека компензациите за работниците растеле во однос на профитите а стапката на профит опаѓала и таа продолжила да опаѓа истовремено со падот на компензациите за работниците. Ниту про-работничките ниту про-капиталистичките политики на прераспределба не го спречиле падот на профитната стапка. Постојаниот пад на стапката на профит произвел постојан пад на стапката на акумулација на капитал а падот на стапката на акумулација за возврат довел до тромав раст на БДП по глава, производството на компаниите и компензацијата за работниците, како и до зголемување на должничките бремиња, итн. „Во капиталистичкото производство профитната норма е движечката сила, и се произведува само она што може и колку може да се произведува со профит“ (Маркс). Од графикот за стапката на авансиран капитал гледаме дека поголемата компензација за работниците не предизвикало поголемо производство на потрошувачки добра и оттука на средства за производство и според тоа поголема вработеност и економски раст. Накратко, компензациите за работниците растат но стапката на акумулација на капитал ја следи опаѓачката стапка на профит. Повисоките плати ја зголемуваат побарувачката за потрошувачки добра но во исто време ја снижуваат профитната стапка.

Кејнзијанистичкиот лек на Бранимир Јовановиќ е полош од самата болест (производството за пари). Наспроти неговиот кејнзијанистички пристап, повисоките компензации за работниците на сметка на профитите на капиталистите не придонесуваат за врамнотежување на економијата и стабилен раст туку за депресија и кризи.

Во пракса профитите за газдите не мора неопходно да опаѓаат штом се воведат редистрибутивните политики на економскиот тим на Драган Тевдовски, бидејќи капиталистите ќе преземат цела низа од противмерки за да ги одржат „своите“ профити. Капиталистите би можеле да го зголемат интензитетот на експлоатацијата, продолжувајќи го работниот ден и интензивирајќи го процесот на труд (често се обидуваат да го продолжат работниот ден, воведувајќи двојни смени, го интензивираат процесот на труд со помош на машините така што работниците одработуваат поголем број материјали на единица работно време, итн., за да ја попречат последицата на растечкото софистицирање на производството врз стапката на профит). Потоа, капиталистите би можеле да ги намалат наемнините под вредноста на работната сила што е еден од најважните фактори за попречување на тежнеењето на профитната стапка да опаѓа. Следно што може капиталистите да го направат е да ги поевтинат елементите на постојаниот капитал. Вредноста на капиталот може да не порасне колку техниката на капиталот бидејќи елементите на постојаниот капитал (суровините и машините) поевтинеле. Со сигурност капиталистите ќе ја злоупотребат огромната резервна индустриска армија којашто претставува маса од евтини работници и потенцијални штрајкбрехери. Капиталистите ќе прибегнат кон надворешна трговија со цел да ги спасат профитите бидејќи таа може да им обезбеди поевтини елементи на постојан капитал и дури променлив капитал (односно да го преселат капиталот во земји каде што има релативна пренаселеност од евтини работници во индустриски гранки со низок органски состав и висока стапка на експлоатација).

Ги оданочи прогресивно добивките на компаниите во однос на исплатените плати, како би се стимулирало зголемување на платите на работниците

Покачената минимална плата не може да биде индикатор за животот кој се најавува бидејќи таа е само индикатор на подобро платени робови за наемнина, со која би морале да преживеат до утрешното производство на нивниот еквивалент и вишок на вредност. Според тоа, Марксовата контемплација од Економско-филозофските ракописи(1844) е сè уште кобно веродостојна: „Зголемувањето на надниците доведува до исцрпеност на работниците. Колку што повеќе тие сакаат да заслужат, толку повеќе мораат да го жртвуваат своето време и, потполно да се одрекуваат од секоја слобода, извршувајќи ропски труд во служба на лакомоста. При тоа тие го скратуваат својот живот. Тоа скратување на траењето на нивните животи е поволна околност за работничката класа во целина, бидејќи на тој начин секогаш има потреба од нова понуда. Таа класа мора секогаш да жртвува дел од себе за да сосема не би пропаднала.“ Постојат докази дека и покрај висината на месечни доходи што ги прима една американска работничка, нејзината лична и семејна здравствена благосостојба, во социјален поглед, подлежи на деклинација (види Barbara Ehrenreich, Health Care vs. the Profit Principle, 2007).

Кејнзијанистичкиот приод на Бранислав Јовановиќ е неговата идеолошка верба дека кејнзијанистичките политики се начин да се подобрат подеднакво условите на трудот и капиталот, т.е. начин да се спротивстави на неправедниот економски раст. Од Маркс-Енгелсова перспектива, распределувачките или инвестициските политики не треба да бидат кејнзијанистички, односно не треба да бидат идеологизирани заради зближување на интересите на двете главни класи.

Да претпоставиме дека државата воведува прераспределба на вредноста од капиталистите до работниците преку проработничко законодавство, прогресивно оданочување, итн. Повеќе потрошувачки добра се продаваат и работниците трошат повеќе. Ова е причината што овие политики би требало да бидат проработнички. Продажбата на непродадените потрошувачки добра го поттикнува производството на средства за потрошувачка. Ова би создало побарувачка за средства за производство. Би започнало нагорен циклус. И ова е причината зошто овие политики би требало да бидат исто така прокапиталистички. И капиталистите и работниците би биле во корист. Ова е основата на кејнзијанистички реформизам, на класна соработка, која ја промовира Бранимир Јовановиќ.

Од перспективата на Маркс и Енгелс, овие политики на Бранислав Јовановиќ може да ја подобрат положбата на работничката класа но се немоќни палијативи против кризата (не може да го спречат падот на просечната профитна стапка) и неправедноста на самиот капиталистички систем (не може да ги избават работниците од наемното ропство), најмногу што тие можат е да ја одложат кризата на профитабилноста и да ја ублажат неправедноста на капитал-односот.

Вистинските левичари не се крстат на прогресивен данок на добивка, богатство, наследство и недвижности. Бидејќи газдите можат да ги продаваат стоките за поголема вредност отколку што исплатуваат во плати за работниците, газдите ќе останат побогати и помоќни во однос на работниците и бидејќи газдите имаат повеќе пари од работниците поради овој факт, тие можат да ги употребат овие пари за да вработат работници да работат за плати и овој процес на наемно ропство произлезено од приватната сопственост над земја и машини е суштинската причина за разлика помеѓу богатите и сиромашните. Само во 2-то тромесечје на 2017 година се регистрирани 49 570 неплатени семејни работници во економски дејности како трговија на големо и трговија на мало, земјоделство и шумарство. Како овие наши софистицирани левичари како Бранимир Јовановиќ мислат дека би успеале да пенетрираат во овој процес на наемно ропство скриен зад превезот на буржоаските семејни вредности?!

За социјалистички рамен данок наместо капиталистички прогресивен данок

Најдобра даночна реформа којашто една вистинска левичарска влада би ја спроведила во име на социјалната држава дефинирана во Устав е укинување на даноците за работничките плати, што претставува нивна секундарна експлоатација. Во тој случај, како би требало да изгледа еден правичен данок на доход? Ако распределбата на личните приходи е во основа егалитарна, под претпоставка дека примарната експлоатација е укината, случајот за прогресивен данок отпаѓа! Најправичниот систем испаѓа дека е рамен данок, или одреден број на трудови ваучери месечно или годишно по заработувач.

Терцијалната експлоатација на работниците е овоплотена преку данокот на додадена вредност којшто го прибира државата. Германскиот термин за овој данок е Mehrwertsteur кој се преведува случајно како „данок на вишок на вредност“, истакнувајќи ја многу добро економската цел на овој данок од гледна точка на марксизмот. Според Маркс, вишокот на вредност е новата вредност создадена од работниците на сметка на нивната цена на труд, којашто е присвоена од газдите како профит кога производот е продаден. Затоа една вистинска левичарска влада искрено би побарала укинување на ДДВ.

Како би требало да изгледа еден социјалистички данок на доход? Ако распределбата на личните приходи е во основа егалитарна, под претпоставка дека примарната експлоатација е укината, случајот за прогресивен данок отпаѓа! Најправичниот систем испаѓа дека е рамен данок, или одреден број на трудови ваучери месечно или годишно по заработувач. Тука веднаш се разоткрива лицемерието на квазилевичарите како Здравко Савески, Бранимир Јовановиќ и Драган Тевдовски кои го бранат прогресивниот данок на доход против рамниот данок во услови на приватизирана економија. Се остава богаташката класа да си постои на грбот на наемното ропство против работниците. Исто како што рамниот данок во услови на нееукинато наемно ропство е политичко лицемерие.

Просто гледаме дека како што рамниот данок е неправичен во услови на приватно производство така и прогресивниот данок е неправичен во услови на приватното производство, ама замислете колку лукави глави се овие два „левичари“ што веруваат и сакаат и другите околу нив да ги уверат дека постои суштинска разлика помеѓу рамниот данок и прогресивниот данок во услови на примарна експлоатација?! Нивната апологија на прогресивен данок на доход во услови на примарна експлоатација е само лицемерно буржоаско морализирање! Вистински левичарски данок на доход е само рамниот данок во услови на економски обезвластена капиталистичка класа.

Заклучок

Сфаќаме дека ниту економскиот сектор на Левица има политичка волја да спроведе егзорцизам на сеништето од бранимиризам кое како кошмар ги малтретира нивните мозоци. И затоа е наивно да се очекуваат социјалистички мерки од ваква опседната партија од духот на бранимиризмот. „Левицата“, како и десницата, во однос на капиталот не само што е субмисивна, туку е и соучесник во угнетувањето на трудот преку нејзиниот индифирентен став кон наемното ропство. Во една ваква идеолошка баханалија, единствено што останува е да се надеваме дека лицемерието од буржоаски морализам на Левица нема да биде искористено од владата за шминкање на живиот мртовец од капитализам!