Став на L’Ami du Peuple за Бранимир Јовановиќ како владин економист

Што се жали Левица дека Заев само капиталисти прибира на помош за економијата, кога еве министерот за финансии го прибра Бранимир Јовановиќ. Бранимир ќе ги поттикне вашите газди да плаќаат повисоки даноци на приход така што ќе им изгради градинки и јавни вецеа.

Во својот став партијата Левица укажа дека не е учесничка во новата влада без обѕир на фактот што нивниот член Бранимир Јовановиќ ќе работи за новата влада како нејзин економски советник. Дали за да учествува Левица во новата влада тоа значи дека таа би требало да му дава упатства на Бранимир Јовановиќ како да работи во Министерството? И од кога тоа неокензијанизмот на чиј браник стои Бранимир Јовановиќ е научна теорија за да го квалификуваме како економист кој врвно си ја работи работата? Според Бранимир Јовановиќ „растот треба да се базира на поддршка на приватниот сектор од страна на државата“. Еве го економскиот кадар на Левица во новата влада! Ако во секоја од кризите на приватниот сектор се случува економски бум преку уништување на капиталот и вредносно и физички, тогаш наместо поддршка, државата треба да го ограничува приватниот сектор до тој степен што тоа би резултирало со негово укинување.

Ставот на Левица е дека „оваа Влада е составена од личности со заемно противречни погледи за економијата и општеството“, но во случајот на Бранимир Јовановиќ, Стево Пендаровски и Драган Тевдовски овој став воопшто не се базира на факти. Нема идеолошки разлики меѓу Стево Пендаровски, Бранимир Јовановиќ од „Левица“ и новиот министер за финансии Драган Тевдовски, па чудо едно е што двете партии не настапија заеднички против владината коалиција на овогодишните парламентарни избори. Според Бранимир Јовановиќ треба да има „државни инвестиции во инфраструктура за непречен промет на капитал“, мртов труд, што оживува како вампир само со исцицување жив труд, и што толку повеќе живее, колку повеќе ќе исцица од него. И пак на друго место: „Државна помош за приватниот сектор.“ (читај: капитализмот!)

Левица го продолжува својот став тврдејќи дека: „Единственото добро што произлегува од формирањето на Владата на Заев е тоа дека престана автократското, криминогено владеење на ВМРО-ДПМНЕ, што не е мала работа, но е недоволна за надминување на горливите проблеми“, што исто така не е факт. Парламентарната т.н. демократија, легитимирана со регуларни избори, Левица ни ја презентира просто како демократија. Но, Пријателите на Народот гледаат на тоа радикално различно. Ние мислиме како што Маркс мислел дека парламентаризмот е најсовршената форма на владеење од страна на богаташите. Ние мислиме како што Аристотел мислел дека изборите секогаш и секаде се обележје на аристократска отколку на демократска држава. Искуството не’ учи дека тие што се избрани во парламентот секогаш се непретставителни во однос на граѓаните кои ги избираат на непосредни избори. Без обѕир на тоа кој индикатор ќе го земеме предвид – класа, пол, раса, богатство или образование – тие што се избрани се повеќе привилегирани од тие кои гласаат за нив. Избраните пратеници секогаш се социјално попретставителни за владејачката класа во општеството отколку што тие се за мнозинството на граѓани. Штом ќе бидат избрани, тие секогаш ќе тежнеат да ги претставуваат интересите на класите од кои тие потекнуваат. Оние особини кои те издвојуваат од електоратот на општеството, како граѓанин од подобар вид, се исто така особини кои ти помагаат да бидеш избран, како во случајот на Бранимир Јовановиќ, „врз основа на неговата претходна врвна работа како економист“. Штом Бранимир Јовановиќ ќе биде вработен во Министерството, постои големо сомневање дека тој ќе тежнее да ги компромитира интересите на работничката класа на кои тој се повикува дека ќе ги брани со фактот што ќе проектира „државна помош за приватниот сектор преку државни инвестиции во инфраструктура за непречен промет на капитал“, мртов труд, што оживува како вампир само со исцицување жив труд, и што толку повеќе живее, колку повеќе ќе исцица од него.

Според Бранимир Јовановиќ, иден советник на министерот за финансии: „Државата треба да биде тој корективен механизам којшто ќе зема од побогатите и ќе дава на посиромашните“, но тој заборава на фактот колку нашите газди се итри и малициозни. Тоа што газдите го изгубиле спрема државата во данок на приход тие ќе го надоместат така што ќе го интензивираат процесот на труд, ќе го продолжат работниот ден или работните смени, ќе ја интензивираат работата на самите машини, ќе ја зголемат нормата од парче и во најлош случај ќе го преселат капиталот и соодветно на тоа ќе настанат отпуштања на работниците.

Социјалдемократските односно кејнзијанистичките економски мерки на Стево Пендаровски, Бранимир Јовановиќ и Драган Тевдовски, никаде не ги отстраниле, ниту може да ги отстранат многу големите нееднаквости во доход, богатство и животни можности, што досега го аргументирав во текстот Криза за сите: во одговор на Бранимир Јовановиќ. Кејнзијанистичките политики се потчинети на капиталистичката економија и овие политики ќе бидат единствено допуштени ако капитализмот создава профити, но Марксовиот закон за тенденциско опаѓање на профитна стапка го парализира овој идеалистички сон на социјалдемократите. На крајот, кејнзијанистичките политики се во самата нивна суштина не про-работнички, туку змиски отров од про-капиталистички политики, бидејќи во нив отсуствува наjблагородната идеја, идејата за промоција на вистинска демократија на работното место преку укинување на наемното ропство.

Логиката на Левица и Бранимир Јовановиќ за економијата во прилог на сиромашните и работниците е следната! Ќе го помагаме капиталот (мртов труд, што оживува како вампир само со исцицување жив труд) со државни инвестиции во инфраструктура за непречен промет на капиталот, за да потоа, го даночиме капиталот за да му помагаме на трудот чиј животен сок веќе бил исцицан од капиталот-вампир!

Advertisements