Оливера Трајковска е во право: Шеќеринска е македонската Марија Антоанета

1975177_851928811490810_1489412177_n

Каролина Ристова-Астеруд како права буржоаска курва во одбрана на стигматизираната Радмила Шеќеринска како „македонската Марија Антоанета“, прави неверојатни историски фалсификати на Француската револуција:

Всушност, споредбата/ муабетот не се коректни ниту историски верни и за самата Марија Антоанета. Тие повеќе се производ на негативната пропаганда на пол. противници. Француската кралица, напротив, вршела притисок врз кралот да ги прифати советите на неговите финансиски министри за средување на економските проблеми и долгот на Франција, а и за реформи во однос на сиромаштијата. Впрочем, она не била некаква провинциска аристократка, туку принцеза – ќерка на Марија Терезија, една од најмоќните и највештите монарси на 18 век, и уште од мала е учена за потенцијална улога на идна кралица, а со тоа и на вештините на владеењето, како треба со народот, за улогата на аристократијата, за монархиска милост, а пред да стане француска кралица и работела такви активности на австро-унгарскиот двор.

Астеруд е во право само за едно нешто: Марија Антоанета, последната француска кралица, никогаш нема изјавено „Па зошто не јаде колачиња?“ (Qu’ils mangent de la brioche) како одговор на тоа дека народот на Париз гладува, бидејќи нема леб. Но, народот ја мразел и ја нарекувал „Госпоѓа Дефицит“ затоа што својот живот го поминувала од едно скапо задоволство до друго, уште поскапо, на пример во лето да се вози на санки, па за таа цел ѝ прават ритче од тогаш мошне скапиот шеќер. Дури после Револуцијата од 10-ти август 1792 година кога уставната монархија е укината во Франција а кралот и Марија Антоанета се затворени во затворот Темпл, додека народот гладувал, ова кралско семејство имало обилна храна на располагање: „Знам што се случувало во кулата на затворот Темпл кога во неа го гоеле Луј XVI, така добро што само во месец септември, волкот, волчицата и волчето изеле осумдесет и шест кошници со праски. А за тоа време народот гладуваше.“ (Жан-Пол Мара, L’Ami du Peuple)

Докази дека Марија Антоанета немала желба и волја да се реформира апсолутистичкиот режим на Франција:

1.Како умерен либерал, Лафајет припаѓал на онаа група на монархисти која сакала да го придобие Луј XVI, да ја стекне неговата доверба и да игра важна улога во уставната монархија. Но, Луј XVI и Марија Антоанета не го сакале Лафајет и се плашеле од него.

2. После настаните од 5 и 6 октомври 1789 година, француските аристократи почнале масовно да ја напуштаат земјата. Во градот Кобленц под управа на трирскиот курфист француските аристократи формирале свој противреволуционерен штаб кој праќал во Франција шпиони и диверзанти. Заедно со нив делувале и агентите на Пит и Фридрих-Вилхелм кои ја преплавиле Франција. Тие откупувале асигнати, ги фалсификувале и вешто создавале безброј тешкотии за Револуцијата. Противреволуционерните емигранти ги опсадувале европските дворци, настојувајќи што поскоро да ги вовлечат во француските настани. Луј XVI и Марија Антоанета одржувале уредна врска со Кобленц и исто така имале своја агентура при сите европски влади.

3. Преку свои доверливи луѓе Марија Антоанета го побрзала својот брат, австрискиот крал Јосиф II, да укаже помош за кралското семејство против францускиот народ.

4. Во септември 1791 година кралот се согласил да го потпише уставот. Но, претходно, на негово настојување, групата на делегати-монархисти – Барнав, браќата Ламет, Адриен Дипор – успеала да Собранието усвои закон за ограничен печат, за делувањето на демократската интелигенција и за зголемување на изборниот цензус. Тие делегати му ветиле на Луј XVI дека ќе издејствуваат донесување на закон за право на кралот на апсолутно вето, за воведување на горен дом и за право на кралот да поставува судии. Луј XVI положил заклетва за верност кон уставот пред масовно собраниот воодушевен народ уверен дека кралот е со нив и дека поминала опасноста од надворешно мешање во француските работи. А во тоа време Марија Антоанета ѝ пишувала на Катарина II: „Кралот не го прифати уставот поради тоа што призна дека тој е добар или барем остварлив. Кралот го прифати поради тоа што ништо не знаеше за намерите на другите држави кон него. Овде веќе почнува да се сфаќа какво само зло уште не е направено. Малку истрајност и трпение, па ќе ја постигнеме својата цел и во Франција. Но, за тоа е потребно зад нејзините граници да постои сила која ќе влева страв.“

5. Марија Антоанета и Луј XVI настојувале во 1791 година да се свика конгрес на европските влади поради вооружено вмешување во француските настани. Така во таборот на противреволуционерите се формирале две партии: партија на принцеви и партија на Луј XVI.

6. Во март 1792 година умрел австрискиот крал Леополд II. Неговиот наследник Франц зазел отворен непријателски став кон револуционерна Франција. Тогаш, не чекајќи Австрија да нападне прва, кралот и жирондистите (партијата на крупните капиталисти) одлучиле да ѝ објават војна. Француската војска трпела пораз по пораз. Во народот се појавил сомнеж за предавство на дворецот, кралот и Марија Антоанета. И навистина, тие сите вршеле предавство. Марија Антоанета му ги соопштувала на непријателот воените тајни и однапред го известувала за распоредот и движењето на француската војска.

Во таа смисла Шеќеринска е иста како француската кралица, лицемер од глава до пети: едно (добро за народот) зборува, друго (зло против народот) прави. Шеќеринска е разобличена вампирка. Според тоа, нејзиниот крај треба да биде ист како судбината на француската кралица. Нејзиниот личен трагичен крај треба да биде општа среќа за македонските санкилоти. „Јас се ужаснувам од пролевање човечка крв, но крвта на еден крал не е човечка. Смрт.“ (Андре Фусдоар)

Sekerinska Asterud

Грабежот на џебот на граѓаните е злодело на двете најголеми политички партии во оваа држава. Затоа Шеќеринска и Астеруд кога во една прилика во 2011 година зборуваа за правата на работниците повеќе ликуваа отколку протестираа и тие се лакеи на капиталот, предавници на нацијата, но не и пријателки на народот. Во истражувањето насловено „Обезвреднување на трудот“ (2010) има два биланси, биланс на владите предводени од СДСМ во однос на намалувања на работничките права и биланс на владите предводени од ДПМНЕ во однос на истите намалувања. Ние ќе се задржиме на намалувањата на работничките права кои удриле по џебот на граѓаните. Така во 1993, 1997, 2003, 2005 и 2006 се изгласа драстично намалување на времето за кое се исплатува паричниот надоместок за невработените лица (Закон за вработување и осигурување во случај на невработеност); во 1997, 2003 и 2005 се изгласа намалување на износот на испратнината за лицата прогласени за технолошки вишок (Закон за работни односи); во 2004 се изгласа укинување на одредбите со кои се регулира правото на работниците на учество во управувањето со акционерските друштва. И друштвата во државна сопственост со што фактички е оневозможено остварувањето на ова право (Закон за трговските друштва); а во 2005 се изгласа намалување на средствата кои се издвојуваат за вработување на инвалидните лица (Закон за вработување на инвалидни лица) итн. Каде беа социјалдемократките како Астеруд и Шеќеринска во 2005 година да даваат отпор на одумирањето на социјалната демократија во Република Македонија кога значително се отежна остварувањето на правото на штрајк и се воведе можност за забрана на дејствување на синдикат! Веројатно Шеќеринска беше „презафатена“ околу својата магистратура на американската школа за дипломатија и право Флечер, а Астеруд „пишуваше“ учебник по предметот „Вовед во право“, додека правата на работниците, уште на прв поглед одбиваат, па тоа се криви дрини и нив ниту јакобинецот правник Робеспјер не може да ги исправи. Не, не може така, на општествената интелигенција мора да ѝ се случат „Нирнбершки судења“ поради својата историска одговорност што ѝ наметна на нацијата економски фашизам!

Па, бидејќи Астеруд е политички истомисленик и сопартиец на Шеќеринска, и таа без двоумење од страна на македонските санкилоти треба да биде уништена. „Угнетениот има право да убива за да ја отстрани тиранијата и најразумната работа е да се масакрира еден тиран со сите негови политички приврзаници.“ (Жан-Пол Мара, L’Ami du Peuple, бр. 328)

999628_782188928464799_2095360352_n

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s